Met name snachts zijn de momenten dat ik het vaak moeilijk heb. Lopen langs het strand wil behoorlijk helpen. Een beetje babbelen tegen de geesten in m'n koppie en om me heen. Het kabbelen van de golven wil nog wel eens rustgevend op mijn gevoel werken. Behalve in Dumagette (uiteraard had de boot twee uur vertaging "kapot doet het niet meer" dus het duurde weer ff om er te komen), daar zaten we op een gegeven moment op een Resort aan de zee; Links Siquijor, rechts Apo! En alsof dat nog niet genoeg was zie je een enorme regenwolk over de zee heen trekken. Alleen onder de luifels van het resort voelde ik me een beetje goed. Toch een stukje zwemmen, je moet er toch doorheen, daarom zijn we hier.
Het land is waanzinnig indrukwekkend. Alsof ik in een drie-dimensionale aflevering zit van Geografic. Van de ene kant heel surrealistisch en van de andere kant levensecht allemaal. Het begrip cultuurverschil krijgt spontaan een andere dimensie. Van de flora en fauna (Waar we spontaan verliefd op worden) tot aan de mensen die dit land bevolken. Soms zijn ze zo ontzettend vriendelijk dat het bijna irritant is :-) Ik denk dat ik straks nog weken, te pas en te onpas, Yes Madam / thank you madam, tegen iedereen loop te roepen. Yes betekend hier trouwens niet altijd dat ze je begrijpen, het is meer een beleefdheidsvorm omdat ze je niet begrijpen :-) wat voor hele interresante situaties kan zorgen. De kids blijf ik hier geweldig vinden. Iedereen roept en zwaait. We merkte dit met name erg goed toen we op een schakelbakkie Bantayan aan het verkennen waren. Nou ben ik nooit zo'n kindermens geweest, maar hier is alles anders dus dit gevoel ook. Zal daar altijd met warmte aan terug denken!
Ook hebben we mogen meegenieten van een familie (gezin) die het 40-jarige huwelijksfeest aan het vieren waren. Meeeten en meefeesten, bijna alsof je zelf bij de familie hoord. Dit eindige dan ook in een avondje Karaoke. Althans voor Lein en Rik. Zelf heb ik namelijk de slechte gewoonte om over m'n voeten te struikelen en tegen rotsblokken op te lopen. Niet iets wat ik iemand kan aanbevelen, maar goed.

WAt ik ook nog ff kwijt wil is de (voor ons) vreemde ervaring zogauw je een havenplaatsje binnen komt. Iedereen wil je wegbrengen, iedereen noemt een prijs maar niemand spreekt engels (op een heel klein meisje na, die zelf schrikt van haar eigen reactie op de vraag wie er dan wel engels spreekt :-). Dit valt gewoon niet uit te leggen als je het nooit hebt meegemaakt. Duurde dan ook een behoorlijke tijd voordat we er uberhaubt achter waren dat we in een compleet andere plaats waren aangekomen als we eigenlijk dachten. OOk het resort was helemaal niets! Althans na een week op ons zelf te zijn geweest, lijkt het haast alsof we een beetje mensen schuw zijn geworden. Zoeken dan ook de volgende dag een rustiger resort op vanwaar we het eiland kunnen gaan ontdekken. Helemaal te gekke ervaring! Van the Choclate Hills tot de Bohol aapjes en als klapper op de vuurpijl zwemmen in een heuse waterval en een natuurlijke bron. Wat echt een feest is ... Bruin brood met kaas op het strand bij zonsondergang ... mooie compensatie voor het thuisfront wat we behoorlijk missen!

Nu zitten we hier dan aan de vooravond van ons vertrek ... 1001 en een gedachten door m'n hoofd in zo'n wanorde dat ik ze nauwelijks kan vertalen naar het geschreven woord. Heb soms zelfs de gedachte ik ga gewoon niet, want als ik niet ga dan is er niets aan de hand. Onzin natuurlijk, maar toch ... En dat is dan nog geeneens de meest vreemde hersenspinsel. Winkelen is in elk geval een behoorlijk goede optie. Okey de positieve energie die je daar van krijgt blijft natuurlijk niet zo heel erg lang hangen, maar het is in elk geval een goede poging tot. Snachts toch maar langs de boulevard gaan lopen om de weergoden bestraffend toe te spreken dat ze hun eigen moeten gedragen. Heeft niet echt geholpen, want het is bewolkt en het blijft bewolkt! Net als in mijn hart denk ik dan wel eens somber. Maar het weer blijft nu eenmaal onvoorspelbaar en zelfs in het meest sombere hart schijnt toch regelmatig de zon.

We gaan onderweg naar Bantayan / Santa Fe. Tijdens de busreis valt ons op dat hoe armzalig de meeste hutjes er in onze westerse ogen ook uit mogen zien mensen wel degelijk een thuis creeeren. Gordijntjes, planten in blikken en potten en kerstversiering zijn eerder een regel dan een uitzondering.
Ook vindt je naast elk kerkje en kapelletje een basketbalveldje, zou dat de oplossing zijn voor onze "hangjongeren" :-). Ook wordt er netjes bij iedereen gechekt of de 60P wel betaald zijn, en wordt er op verschillende plaatsen in en uit gestapt waar we niet echt een systeem in kunnen vinden. Langzaam maar zeker krijg ik een heel klein beetje dat gevoel wat mensen ook wel het Aziegevoel noemen. Op ongeveer twee/derde van de route is er een grote plasstop, waar tevens een hoop hutjes zijn waar van alles wordt verkocht. En ik kan het daar toch echt niet laten ... verschillende geuren van eten komen me tegemoed "doe mij maar wat" en het is heerlijk !!!
Ook hier deel ik stikkers uit aan een meisje. Alleen bij dit meisje vind ik het niet zo moeilijk als bij het straatjochie in Cebu. A ze is niet alleen, B ze ziet er verzorgt uit (iets wat me in het algemeen al is opgevallen, koorden met was was en nog een was)Pappa poseert trots voor een foto.
Op de tweede helft van de tocht zak ik regelmatig weg in mijn eigen gedachten en voel me voor het eerst droef. Maar het landschap trekt me er weer uit. Net als de kleine busjes (wij zitten in een touringkar ahum ahum) die vrolijk toeterend voorbij komen. Ik vindt die busjes zo wie zo waanzinnig. Het is de meest voorkomende manier van vervoer er zijn er geen twee hetzelfde en ze zijn heel erg kleurrijk, net als de mopets met zijspan trouwens. Het is een hele opleving voor het straatbeeld. alleen de chauffeurs zien er iets wat vreemd uit door hun "bivakmusten" van handdoeken en andere manieren om hun longen en kleding te beschermen tegen de smog.
Onze stop is net de laatste stop voor de haven naar Bantayan, hoewel haven :-)
(lein)Terwijl we uitstappen worden we al naar de juiste ticktbox geleid door meerder mensen. Een kaartje gekocht voor de boot van 14.30, eerste klas. Ja doe maar luxe, het verschil is 15 euro cent!!!. We hebben nog even dus willen we gebruik maken van een plasstop. Helaas. Voordat we het weten staan we op een boot.. euh.. ja het was echt een boot. Volgepropt met mensen, bagage en andere spullen. Beetje duwen en schuiven en we kunnen er nog bij. "Maar we hadden toch een kaartje voor de eerste klas hoor ik mezelf nog roepen!" Na wat heen en weer geschreeuw door meerdere mensen blijkt dat door het lage water de boot die we oorspronkelijk moeten hebben niet dichterbij kan komen. Deze "boot" brengt ons. oke dan maar op goed geluk. En ja het geluk is met ons, want na een paar minuten worden we netjes afgezet op de juiste boot. Eerste klas dus. Even zoeken wat dat hier betekend. Nou een dichte cabine op het boven dek met airco op 10, brrrrrr. Zoals gewoonlijk viel joy's natuurlijk weer in slaap. Die kan overal en altijd slapen, neem dat maar van mij aan! Het personeel heeft even met verbazing staan kijken hoe mevrouw heerlijk in de eerste klas languit op de bank lag te pitten! Na een uurtje varen zijn we gearriveerd op het eiland. De boot was nog niet aangemeerd of er waren zeker 20 mensen extra op de boot. De bagagedragers die zich aanbieden! Je weet niet at je overkomt. Een teen op de kade en je wordt overvallen door mensen die je een kamer op een resort willen verhuren. Gelukkig waren we daarover al ingelicht. Dankje ineke! Snel een keuze gemaakt en op weg naar het resort. WAUWWWW Wat een paradijsje. De kamers liggen daadwerkelijk op het strand. Palmbomen (watch out for de coconuts), geel zand, blauw water waar we eindelijk onze blanke tenen in konden stoppen. mmmmmmmmm

Kus Lein en Joy's en natuurlijk ook een beetje van rik!

Tijdens het diner willen we eerst aan dezelfde tafel gaan zitten als tijdens de lunch. We maken nog een grapje over 'onze' tafel, maar kiezen toch voor de tafel ernaast vanwege de tocht. Wauw wat een goede keuze ... Wie komt er even een babbeltje maken ...? De General Manager van Singapore Airlines. Eerst kletsen we natuurlijk over de vertraging en wat dat voor hem ons ons voor consequenties heeft. Gemiste vakantie dagen versus personeelswetten en grensrechten (schipper mag ik over varen). Lein 'de slimste van ons drie' stuurt het gesprek richting het feit dat we nu op een onmogelijke tijd op Manilla aankomen en daarom dus niet doorkunnen naar Cebu. En Manilla by Night is geen plek waar je eigenlijk wil overnachten. Colin (GM) beloofd dat hij zal kijken wat hij voor ons kan betekenen. Dit is voor ons een behoorlijke geruststelling. Vooral omdat we immiddels vanalles hebben geprobeerd om zelf een overnachting te regelen, wat dus echt niet mee valt vanuit nederland.
Die nacht hebben we allemaal redelijk geslapen, geloof ik. De vlucht vertekt toch nog 2 uur later dan gepland. Wie zegt dat van uitstel afstel komt :-) We gaan VLIEGEN!!! We beginnen het wachten behoorlijk beu te worden. Wachten duurt altijd al lang, maar ... Zijn dan ook erg blij als we de tickets concreet in onze handen hebben. We besluiten om te proberen om 1 van de eerste bussen richting Schiphol te pakken. Daar spot Lein Colin ... nog ff ons gezicht laten zien. "Ben je ons niet vergeten? :-)" Nee dat is hij niet. "hello Madeline".. Hij gaat nog steeds proberen iets te regelen zodat we opgevangen worden door zijn staf in Manilla en vandaaruit worden we verder begeleid. Eindelijk onderweg !!!
(Lein): Volgens ons hebben veel mensen een alternatief geregeld, want het vliegtuig zit nog niet voor een derde vol. We hebben dus allemaal een uitgebreide slaapplaats en die hebben we dan ook zeker benut. We hebben lekker heerlijk languit kunnen slapen. Vooral ik (lein) heb mijn beentjes heerlijk kunnen strekken :-) We waren nog niet zo maar van het vliegveld af, het leek alsof het vliegtuig ons rijdend naar singapore zou gaan brengen. Na 20 minuten op diverse banen gereden te hebben gaan we ergens verweg van Amsterdam dan eindelijk de lucht in! Doordat we redelijk hebben kunnen slapen viel de vlucht van meer dan 11 uur uiteindelijk reuze mee. Ik had alleen wel een erg volle buik, want ze zorgen er wel voor dat je niets te kort komt... heerlijk al dat chocolade! En dan te bedenken dat ik dacht af te gaan vallen... NOT!
In singapore hebben we zo'n kleine 4 uur door moeten brengen. Dat lukt wel: met een peukje, een bakje koffie of thee en een beetje mailen met het thuisfront. En dan begint de vlucht naar Manila. Even wennen want het is met z'n drietjes naast elkaar rechtop zitten toch wel wat lastiger. Wat went een mens toch snel aan luxe zeg! Gelukkig was deze vlucht niet zo erg lang, een kleine 4 uur. Het is inmiddels 4 december 21.00 plaatselijke tijd en we zijn dan eindelijk in Manila. Wat staat ons alemaal te wachten. Nou dat overtrof onze grootste dromen. Collin had namelijk woord gehouden en het zelfs mischien een beetje overdreven. We werden na "de gate" netjes opgewacht door personeel van singapore airlines. Er was een hotel voor ons geregeld inclusief het transport (retour) en het ontbijt. Verbazing alom. Nog te verbouwereerd werd ons gezegd dat we een van de medewerkers maar moesten ovlgen. Oke, dat doen we dan maar!! Maar die had haast zeg! Al rennend achter hem aan werden we langs alle rijen geloost, door de douane (bij de balie voor overheidspersoneel!) en langs de bagage! Voordat we eigenlijk besefte wat er gebeurde zaten we binnen 15 minuten in een taxi op weg naar het hotel.... WAUW... was het enige wat er uit mijn mond kwam. En zeker toen we aankwamen bij het hotel. De portier van het hotel stond een beetje onhandig met mijn rugzak in zijn handen. Kan ik me iets bij voorstelen als jullie hadden gezien in welk hotel er een kamer voor ons geregeld was. Ik voelde me erg "on-dressed". Ik wil niet weten wat een kamer uiteindelijk gekost heeft. Ik had het in iede rgeval niet kunnen betalen! Aangekomen in de hal oftewel lobby keken we onze ogen uit (onze bagage werd snel ergens in een hoekje weggemoffeld). Er stond zelfs een kerstboom van zeker 6 meter hoog op ons te wachten. Tja daar sta je dan met je wandelschoenen en je rugzak om te gaan reizen in de philipijnen.Hoezo contrast!!
Nou we hadden al snel besloten, laten we hier maar eens van gaan genieten en besloten om op dat moment de vlucht van 11.00 de volgende dag naar cebu te nemen. Dit laat je toch niet aan je neus voorbij gaan! Op naar kamer 20 op de 22ste verdieping! Een heerlijke douche, een heerlijk bed en we waren weer fris en fruitig om aan het ontbijt te gaan verschijnen. Zo nog eens mijn buik vol gaan eten, want alles wat je maar kan bedenken stond klaar om veroberd te worden. Heb me een beetje ingehouden hoor zat nog vol van de andere dagen ;-)

Kus Joy’s

Gedicht van:
Ankie Peypers &
Lex van Lith

Lieve Marcel,

Wat ook heel erg emotioneel is is het alvast pakken van mijn spullen zodat ik in januari kan gaan verhuizen. Samenwonen in je eentje noem ik het maar. Alleen moet ik nu niet alleen over mijn eigen spulletjes nadenken “wat bewaar ik, wat sla ik op en wat doe ik weg” maar ook nog eens over die van jou. Om over het passend maken van twee inrichtingen in 1 woning nog maar te zwijgen, want jeetje wat zijn we toch twee hamsters van een hoop ‘troep’. Ook hierin wordt ik weer gesteund door hele lieve mensen, die met me meedenken en praktisch meehelpen. Want laten we eerlijk zijn aan je flatje moet wel wat gebeuren, een nieuw plafonnetje en vloertje bijvoorbeeld. De schatten doen dit voor me terwijl ik in de Filippijnen bij jou ben zodat ik me in januari alleen maar met de daadwerkelijke verhuizing en de emotionele kant hiervan hoef bezig te houden. Maar eerlijk gezegd wordt ik er niet vrolijk van om bij elk prulletje dat ik in mijn handen heb te moeten nadenken.
En dan is er natuurlijk nog Salsa. Een van mijn drie lieve poezebeesten. Drie katten meenemen in gewoon ‘not don’ daarvoor is de ruimte bij jou gewoon te klein. Voor een van deze poezen moest ik dus een goed tehuis zoeken wat gelukkig gelukt is. En niet alleen heb ik een goed tehuis voor haar gevonden maar nog bij bekenden ook die feitelijk bij mijn werk om de hoek wonen. Het is natuurlijk nog even afwachten of Sal haar daar kan vinden, maar bij zulke schatten twijfel ik daar eigenlijk geen moment aan. Kan ze eindelijk een beetje tot rust komen op haar oude dag, in een fijn huis met een lekkere tuin en waanzinnig lieve mensen. Wel hebben we afgesproken dat als ze echt haar draai niet kan vinden ze in januari alsnog mee naar mij gaat en we dan gewoon op zoek gaan naar een andere oplossing. Voor als nog was ze het er niet mee (Ze houd nu eenmaal niet van reismandjes :-), maar ach welke kat doet dat wel) En daarom ben ik nu twee charmante littekens rijker.

En dan is er natuurlijk nog de reis. Zal dit eindelijk de rust in mijn koppie brengen waar ik zo hard naar op zoek ben??? Ik merk dat ik steeds stiller wordt als het onderwerp ter sprake komt. Meestal haal ik mijn schouders op en doe het onderwerp af met ”ach we zullen wel zien wat we daar meemaken” Maar zo simpel zit het natuurlijk niet in elkaar, bij de een komt er dit fysiek uit (M’n meisje) en de ander kruipt gewoon weg in zichzelf (Ikke). Ik ben mezelf er heel goed van bewust dat dit voor mij een cruciaal moment is waar ik maar moeilijk over kan praten. Niet dat we gaan zoeken, maar als ik je daar niet meer kan voelen, wat ik thuis al sinds een tijdje niet meer kan … wat gaat dat dan bewust of onbewust met me doen ..? Eigenlijk weet ik dat antwoord al wel maar krijg het heel vaak nog niet door mijn strot om die dingen ook daadwerkelijk uit te spreken, ook niet naar jou, Vandaar de grote stilte denk ik.
Het merendeel is voor de reis in elk geval geregeld. De inentingen zijn gehaald (en wat hadden we weer lekker spierpijn) De lijst met ‘nog te doen/aanschaffen’ dingen zijn gemaakt, en de haren zijn geknipt. Vooral voor mijn broertje had dit vergaande gevolgen. Hij heeft de beslissing genomen ons er echt eens drastisch de schaar in te zetten en met drastisch bedoel ik dan ook drastisch want meneer had haren tot halverwege zijn rug. Maar eerlijk is eerlijk het had ook wel iets symbolisch en het staat het erg goed.
Tot slot zijn we natuurlijk nu de grote dag steeds dichterbij komt ook nog met een hoop journalisten bezig, nog maar te zwijgen van het aantal interviews wat we hebben afgeslagen om wat voor reden dan ook . Wat we waarschijnlijk wel gaan doen is; Omroep Zeeland, Brabantsdagblad (Artikel op 24 December), Heilig vuur van de NCRV samen met Ma Wilderom en het programma Jong van de EO. Niet allen blijf ik interviews een emotionele bezigheid vinden. Hoewel de journalisten vaak vinden dat ik goed uit mijn woorden kom en dat we zelfverzekerd overkomen. Is het meestal de nasleep hiervan die de klappen uitdeelt. Daar kunnen ze journalisten natuurlijk niets aan doen, zo zit ik nu eenmaal is elkaar.

Dus je begrijpt wel lieverd dat druk op dit moment zwaar een understatement is. En net als dat we een stel hamsters zijn qua spullen ben ik dat ook qua emoties. Vandaar dat ik er nu maar weer eens allemaal lekker uitgooi en eerlijk gezegd, nu ik zo zit te schrijven, heb ik (zoals altijd) weer eens zoiets van … waarom heb ik dit niet eerder gedaan. Niet dat ik het niet geprobeerd heb hoor, maar kreeg gewoon een tijdje geen woord op papier. Daarvoor moest ik denk ik eerst weer eens een nervous breakdown hebben. Eerst janken, dan dingen in mijn kop rangschikken en dan schrijven. En daar baal ik best wel van. Want ik zou liever het schrijven (net als in het begin toen jullie weg waren) willen gebruiken om dingen te plaatsen en op een rijtje te zetten. Waarom lukte me dat toen wel en nu niet meer. Waarom is die drempel ineens zoveel hoger, en val ik terug naar het voor mij o zo herkenbaar vluchtgedrag zoals ik dat al bijna 27 jaar doe? Misschien wel omdat ik weer steeds dichter bij mezelf kom, of juist verder van mezelf verwijderd raak?

Kus Joy’s

Black Eyed Peas - Where Is The

People killing, people dying
Children hurt and you’ve heard them crying
Can you practice what you preach
And would you turn the other cheek

Father, Father, Father help us
Send us some guidance from above
`Cause people got me, got me questioning`
Where is the love (Love)

Where is the love (The love)
Where is the love (The love)
Where is the love
The love, the love

It just ain`t the same, always unchanged
New days are strange, is the world insane
If love and peace is so strong
Why are there pieces of love that don`t belong
Nations dropping bombs
Chemical gasses filling lungs of little ones
With the ongoing suffering as the youth die young
So ask yourself is the loving really gone
So I could ask myself really what is going wrong
In this world that we living in people keep on givingin
Making wrong decisions, only visions of them dividends
Not respecting each other, deny thy brother
A war is going on but the reason`s undercover
The truth is kept secret, it`s swept under the rug
If you never know truth then you never know love
Where`s the love, y`all, come on (I don`t know)
Where`s the truth, y`all, come on (I don`t know)
Where`s the love, y`all

People killing, people dying
Children hurt and you’ve heard them crying
Can you practice what you preach
And would you turn the other cheek

Father, Father, Father help us
Send us some guidance from above
`Cause people got me, got me questionin’
Where is the love (Love)

I feel the weight of the world on my shoulder
As I`m gettin` older, y`all, people gets colder
Most of us only care about money making
Selfishness got us following our own direction
Wrong information always shown by the media
Negative images is the main criteria
Infecting the young minds faster than bacteria
Kids act like what they see in the cinema
Yo`, whatever happened to the values of humanity
Whatever happened to the fairness in equality
Instead in spreading love we spreading animosity
Lack of understanding, leading lives away from unity
That`s the reason why sometimes I`m feeling under
That`s the reason why sometimes I`m feeling down
There`s no wonder why sometimes I`m feelin` under
Gotta keep my faith alive to lovers bound

People killing, people dying
Children hurt and you’ve heard them crying
Can you practice what you preach
And would you turn the other cheek

Dag lieverd,

Zaterdag 20 september
Vandaag zijn mijn meisje en ik vroeg uit de veren en eigenlijk opgewonden en zenuwachtig ter gelijkertijd. Want vandaag rijden we naar zeeland, om kennis te maken met Dicky. Deze lieverd heb ik leren kennen via jullie site en is de geweldige donatrice voor onze tickets. Natuurlijk hebben we al veel mail contact gehad en elkaar sporadisch gesproken maar nu gaan we dan eindelijk live kennis maken met elkaar. Wie is ze, hoe woont ze, klikt het? Allemaal vragen die door m’n koppie spelen. Natuurlijk gaan we eerst naar Wemeldinge voor een bakkie troost en een ontbijtje. Jullie mam heeft ondertussen haarfijn door wat de uitdrukking overkomen van de honger betekend :-), Bij Joy’s kun je namelijk altijd een bord eten voorzetten. Natuurlijk fijn om er weer te zijn en weer ff bij te kleppen, want het lijkt haast wel of we nooit uitgepraat raken. Was die week behoorlijk depressief geweest, maarja het was die week dan natuurlijk ook weer de 18e. Om de een of andere reden vind ik het dan altijd extra lekker om naar zeeland te gaan.
Vervolgens richting Vlissingen. Gelukkig zat m’n meisje achter het stuur waardoor we er geheel foutloos in een keer naar toe reden. Volgens mij had D ook wel een beetje de kriebels, maar het klikte meteen. Wat een waanzinnig weiffie, echt helemaal goed gewoon. Echt een en al vriendelijkheid en hartelijkheid, had meteen het gevoel dat ik haar al jaren ken, en misschien op een vreemde manier is dat ook wel zo. Super moderne en strakke inrichting, waanzinnige tuin. Tja, dan krijgt je geloof in mensen gelijk weer een positieve impuls.
Ma gezellig bijkleppen kwam ze met de tickets. Ik zat gewoon te trillen. Bijna alsof er ineens een wekker afging die me niet vertelde dat ik m’n bed uit moet, maar wel dat het nu allemaal echt is. Dat het nu pas officieel is dat ik in December naar de Filippijnen ga. Dan krijg je echt wel een brok in je keel hoor. Ben dan ook blij dat we daarna nog zijn gaan uitwaaien op het strand, anders had ik het namelijk echt niet getrokken om terug naar Tilburg te rijden en was ik waarschijnlijk hopeloos in janken uitgebarst.

Zondag 21 september
Vandaag zou een echte uitwaai dag worden. Heerlijk met een vriendinnetje een kilometer of 15 wandelen langs de Betuwe dorpenroute. Helaas pakte het allemaal iets anders uit :-(. Niet de lengte van de route was een probleem, ook het weer niet want dat was zalig, Nee hoor niets van dat alles. Maar als je een stukje gaat wandelen dan moet je er natuurlijk wel voor zorgen dat je materiaal goed is. Als je namelijk weet dat je binnenzooltjes versleten zijn, dan is het niet geheel onverstandig om er van te voren een paar nieuwe in te leggen, dat verkomt namelijk blaren zo groot als een knaak. Het nadeel is ook dat je anders probeert te lopen als tegen compensatie, waardoor de wandeling ook veel vermoeiender is dan normaal. En je eigenlijk heel veel van de omgeving mist. Conclusie: zorgen dat je goede schoenen aan hebt. We hebben nog wel wat dingetjes geprobeerd hoor, zooltjes eruit knippen zakdoekjes in de schoenen maar het mocht allemaal niet baten. Op de heenweg dacht ik al, dit kan nooit goed gaan, Was namelijk in 1 keer goed gereden :-) Had het ook echt te doen met K, want het is natuurlijk niet gaaf om te gaan wandelen en dat het dan toch een beetje in de soep loopt. Natuurlijk was het uiteindelijk nog een hele leuke middag, en was het zo wie zo heerlijk om buiten te zijn. Als ik me niet vergis is het het laatste mooie weekend van het jaar geweest en die heb ik in elk geval heel bewust meegemaakt :-). Net zo als toen wij gingen kamperen in de Veluwe met de zwaarste storm in 12 jaar. Zo zijn er eigenlijk altijd wel dingen of situaties die een “standaard” uitstapje tot iets meer maken dan een vage herinnering. Want 13 in een dozijn activiteiten, die hebben we al genoeg.

Donderdag 2 oktober
L komt weer naar Tilburg. Heerlijk om haar weer ff te zien. Daarom wilde ik extra lekker gaan eten. En welk restaurantje is daar meer geschikt voor dan ons favoriete eetgelegenheid de Thai. Vooral omdat we natuurlijk ook een beetje willen plannen hoe onze reis gaat verlopen. Op m’n zaten een aantal dingetjes tegen waardoor ik me een beetje jachtig voelde. Maar misschien kwam het ook wel omdat ik L ging voorstellen aan m’n meisje en m’n broertje. Soms ben je gewoon een beetje onrustig en kun je er niet je vinger op leggen maar is het een samenloop van omstandigheden.
Al heel snel zat iedereen met elkaar te kleppen alsof we oude bekende waren. Op de een of andere manier is dat natuurlijk ook wel zo. Je leert elkaar onder zulke bizarre omstandigheden kennen dat het haast lijkt alsof de relaties die je met mensen opbouwt in een bepaalde stroom versnelling komen.
Fijn om weer met iemand te praten die heel passioneel over de Filippijnen kan vertellen. Zo wordt je er weer even op geattendeerd hoe mooi en gastvrij het land eigenlijk is en dat heb je zo nu en dan even nodig. Onze reisplannen houden we in elk geval nog even voor ons zelf. Eigenlijk van uit de motivatie dat we dit ook echt zien als onze “reis”. En dat gevoel wil ik eigenlijk zo lang mogelijk vast houden. Ook de karakterisering van de mensen zelf zijn geweldige verhalen, maar ook zeker the do’s and dont’s van een bepaalde cultuur is natuurlijk heel erg interessant. Het wordt dan allemaal wat meer visueel. Waarschijnlijk is dat ook de reden waarom reisverhalen zo populair zijn bij mensen. Iedereen beleefd iets op zijn eigen manier waardoor het niet alleen iets zegt over het land, maar natuurlijk ook iets over de persoon zelf. Alles wat je ziet en meemaakt is van invloed op de persoon die je uiteindelijk wordt. Misschien dat ik L daarom zo’n mooi mens vind. Dat wil natuurlijk nier zeggen dat we daardoor altijd goed weten te handelen. Als ik op mezelf terugblik en dan met name het afgelopen jaar, dan is er mijn woede en verdriet soms op de meest onredelijke en onmogelijke manieren uit gekomen. Maar is dit een reflectie van de persoon, of is dit een reflectie van de wanhoop …?

Natuurlijk is dit niet alles wat ik je heb te vertellen. Heb alleen even een schifting gemaakt om het overzicht te bewaren. Wat ik je wel wil vertellen is dat de laatste tijd in elk geval weer wat zonnestralen regent in mijn hart. En dat is iets wat ik heel lang niet heb kunnen zeggen! Maar dat is waarschijnlijk net zo moeilijk om uit te leggen als je verdriet. En dat terwijl ik het soms wel eens zou willen uitschreeuwen.
Kus Joy’s

Red Hot Chili Peppers - Under

I drive on her streets
`Cause she`s my companion
I walk through her hills
`Cause she knows who I am
She sees my good deeds
And she kisses me windy
I never worry
Now that is a lie

I don`t ever want to feel
Like I did that day
Take me to the place I love
Take me all the way

It`s hard to believe
That there`s nobody out there
It`s hard to believe
That I`m all alone
At least I have her love
The city she loves me
Lonely as I am
Together we cry

I don`t ever want to feel
Like I did that day
Take me to the place I love
Take me all that way
Under the bridge downtown
Is where I drew some blood
Under the bridge downtown
I could not get enough
Under the bridge downtown
Forgot about my love
Under the bridge downtown
I gave my life away

Dag Lieffie

Dag Lieverd,

Na het weekend natuurlijk gelijk het AD gekocht. Het was zo vreemd om Pa en Ma Wilderom zo in de krant de zien staan. Ik kreeg er gelijk een warm en vertederend gevoel bij. Op zich ook een redelijk goed stuk. Maar ik zou ik niet zijn als ik toch niet hier en daar wat aantekeningen bij had. Dat zit nu eenmaal karakter vrees ik. Maar omdat de journalist zo’n plezierig persoon was, goed geďnformeerd en erg integer … zeg ik er nu eens niets over.
Trouwens dan zou ik ook naar mijn eigen aandeel moeten kijken, ik mocht het stuk op voorhand zien maar lag met griep in bed. Dan moet je vervolgens ook niet gaan “jammeren” over een woordje links of rechts. Ik ben blij met het stuk en hopelijk Jos en de familie ook. Het is toch weer aandacht voor onze jongens en daar gaat het uiteindelijk om. Heb daarna ook je zusje nog gesproken. Wat is dat toch ook een buitengewoon taaie en krachtige vrouw. Helaas kan ze er niet bijzijn als we het weekend richting zeeland gaan. En natuurlijk zou ik ook heel erg graag je neefje weer een keer zien. Ach volgende keer beter zullen we maar denken.
De week kan in elk geval weer beginnen. Vooral morgenochtend heb ik een belangrijke en altijd spannende afspraak staan, we zullen wel zien wat dat deze keer weer brengt.

Veel liefs van, ondanks alles, nog altijd je meisje

PS: Heb vandaag op school m’n laatste punten van het vorige trimester gehad, applausje voor mezelf. Weet niet of ik dat mag zeggen maar ik doe het lekker toch :-) Op naar de laatste loodjes. Zowel qua voorbereiding voor december als naar m’n afstuderen in januari. Wie heeft ooit gezegd dat het leven een feestje is?

Dag lieverd,

Verder heb ik het momenteel onwijs druk. Het rugbyseizoen is weer begonnen dus dat betekend veel bardiensten. Wat ik op zich wel lekker vind. Dat heb ik zo wie zo altijd wel fijn gevonden. Ik ben graag bezig en achter de bar voel ik me nu eenmaal erg happy. Ook vindt ik het wel lekker om in de weekenden weer bezig te zijn. Dan voel ik me wat minder alleen ofzo. Verder is mijn school weer begonnen. Ik sta er echt van te kijken dat ik het zo goed heb gedaan verleden schooljaar. Zit helemaal in de top van mijn klas. Natuurlijk heb ik er wel heel erg mijn schouders onder gezet omdat ik nu eenmaal kosten wat het kost perse dat schooljaar wilde halen. Maar dit had ik dus echt niet verwacht.
Nu mijn examenjaar. Dat zal extra zwaar worden omdat de hele maand december voor mij al afvalt. In principe heb ik dus 4 weken minder dan mijn studiegenootjes en er liggen nog wat taken die ik heb overgeheveld naar dit schooljaar. Het zal zwaar worden. Maar ik blijf bij mijn standpunt om het te halen!
Ook op mijn werk is het heel erg druk op het moment. Het is nog een beetje de nasleep van de fusie en daarbij heb ik er tijdelijk een projectje bij gehad waardoor ik dus twee weken niet aan mijn eigen werk ben toegekomen. Op zich vindt ik het wel lekker, gewoon een hoop werk uitstampen en m’n toetsenbord roodgloeiend zetten maar van de andere kant betekend dat dus wel dat ik als ik thuis kom niet altijd meer zin heb om nog achter de computer te kruipen. En dat mis ik vaak wel.

Wat je ook terneerdrukt, dreigt te verlammen, telkens weer opstaan. Feiten zijn feiten en hoe loodzwaar kunnen ze wegen, Maar leg je er niet bij neer.
Doorslaggevend het feit van je existentie. Mens mag je zijn, onweerstaanbaar mens. Alle sen alles mag je te boven komen.
Welke wegen ook doodlopen, altijd weer een weg die verdergaat. Niets hoeft het einde te zijn. Licht, zoveel licht nodigt je uit. Wat ook vervaagt, niet je identiteit. Richt je op. Kom voor de dag. Verheldering is je deel. [Hans Bouman]

Kus Joy’s

Lieve Marcel,

Ik kruip nu maar m’n bed in met een boek en een kopje thee, Kus Joy’s

Dag Babeje

Jayhawks, Take Me With You

Each night when I go to bed I pray
Take me with you when you go
Each night when I go to bed I pray
Take me with you when you go
Each night when I go to bed I pray

Past the house, where first they brought you
Carried you to sleep, protected from harm
And when they're gone, soon be returning
The ones you lived by, they found a foothold

Each night when I go to bed I pray
Take me with you when you go

Like the sweet, sweet breeze that brought you
Left by chance, broke down by your words
What did I know, to ask you to leave me
Evening will die upon my doorstep

Each night when I go to bed I pray
Take me with you when you go
Each night when I go to bed I pray
Take me with you when you go
Each night when I go to bed I pray

Hou me vast

Wees stil, want woorden gaan verloren, in een orkaan die mij nu overspoelt
Ik weet dat het goed is bedoelt, maar soms kan ik woorden niet meer horen

Geef me je schouder om op uit te huilen, en luister naar mijn eindeloos verhaal
Vertaal mijn tranen in een onuitgesproken taal
Geef me je armen om in weg te schuilen

Wanneer je mij met warmte blijf omringen, dan zal de wereld niet koud meer zijn
En zal ik – ondanks alle pijn – toch op een dag weer vogels horen zingen

Uit: Vingerafdruk van verdriet, Lanno, Tielt

Dag Lieverd,

Later die avond is iemand zo vriendelijk om mij erop te attenderen dat er wel heel erg veel ongeluk in mijn omgeving zit. En bedankt, dat is nogal een opmerking die je dan zo maar ff voor je kiezen krijgt. Het stomme is dat je vervolgens toch gaat lopen piekeren en nadenken. Ligt het aan mij? Trek ik ongeluk aan? Mijn eigen leven is ook niet geheel ongeluk vrij geweest. We maken er vaak grapjes over, mijn abonnement op de EHBO. Maar ik geloof dat ik er nu niet meer zo heel erg om kan lachen. En daarbij zijn de laatste paar weken toch al niet zo denderend geweest. Vanwege het slechte weer slaap ik uitermate slecht, en dit soort gepieker is daar niet echt bevorderlijk voor. Als het goed is koelt het tegen het einde van de week weer een beetje af, en daar snak ik echt naar. Heb het gevoel dat ik wel 24 uur kan slapen. Slapen is nooit ons sterke punt geweest hé babeje.

En dan houdt de vraag waar L het over had in het gastenboek mij natuurlijk ook nog eens wakker. Niet omdat zij er over begon hoor, maar het is gewoon een vraag die bij je familie, vrienden en mij door ons hoofd blijft spoken. De vraag “waarom, wat en hoe” is bij net zo dun als water, het spijbelt steeds weer door je vingers. Ongrijpbaar en praktisch niet vast te houden.
Ik had het laats nog toen ik met een van m’n meisjes ging zwemmen. Even naar de overkant zwemmen, en dan ineens bijna een paniekaanval, “wat als ik nu kramp krijg” “is het water niet te koud?” Daar ging mijn middagje zwemmen. Ik probeer zo ontzettend om me niet voor te stellen wat er eventueel gebeurd kan zijn, maar je loopt toch steeds weer tegen momenten op dat je daar niet onderuit kan.

Kus Joy’s

Dag lieverd,

Het Artikel in de Telegraaf was niet echt naar m’n zin maar goed het is net wat Nic zegt weer ff aandacht voor jullie vermissing. Heb echt in een deuk gelegen om de reactie van BuZa, tja wij weten wel beter in elk geval, en een verslag van 40 pagina’s ondersteund dit gelukkig. Vooral het stukje over hooggespannen verwachtingen en grenzen aan wat ze kunnen doen. Nou misschien wordt het dan eens tijd dat er een organisatie komt die hier wel toe in staat is. Het spreekwoordelijke gat in de markt, los van alle politieke turbulentie. Waarom krijgen “mensen” vaak dingen wel voor elkaar die “organisaties” niet voor elkaar krijgen? Achter organisaties zitten ook mensen zal je denken, niet altijd lieverd, niet altijd.

En toen waren we jarig. Heel heel erg bizar. De avond zelf ging eigenlijk wel goed. Maar dan de dag erna dan komt er alles uit wat ik die avond heb proberen binnen te houden. Samen met smam alles weer opgeruimd maar daardoor werd het nog niet rustiger in mijn koppie. Vervolgens begon de hectische periode van de Kermis (grootste van Europa) dus had Joy’s weer een ideale reden om te vluchten vorr alles wat er door me heen gaat. Logisch natuurlijk dat ik er na 9 dagen zomerzotheid helemaal doorheen zat. Ik had ook moeten blijven schrijven. Dan was m’n dal misschien niet zo diep geweest. Maar ja, geen computer bij de hand, geen pen en papier en de helft van de tijd kon ik ook mezelf geeneens vinden :-). Zaterdags heb ik er alles uit gejankt, wist nog niet eens dat dit fysiek mogelijk was, volgens mij heb ik heel de straat gewekt. Het nadeel alleen van zo’n jankbui is dat je het nog dagen in je botten blijf voelen.

Hoe langer jullie vermist zijn hoe duidelijker het wordt dat iedereen op zijn of haar manier met de vermissing omgaat. Zoals ik het doe zou een ander het nooit doen en zoals een ander er mee omgaat is vaak voor mij een compleet raadsel. Niet dat ik hier van sta te kijken, het valt me eigenlijk nog mee dat de verschillen nu pas zo duidelijk worden voor mij. Sommige mensen praten al over afsluiten terwijl andere nog hoop hebben. Waar ik zelf sta in dit verhaal? Ik weet het ondertussen niet meer. Ik probeer mijn hart te volgen maar of dat altijd de juiste weg is, Who Knows. Het valt in elk geval niet altijd mee om met mensen om te gaan die hier andere ideeën over hebben. Ik probeer me er voor open te stellen, echt waar maar … zucht. Verschillende ideeën brengen ook veel verdriet en onbegrip met zich mee. Maar ik probeer me nog steeds te consenteren op alle mooie dingen die om me heen gebeuren. Voor je familie heb ik ondertussen in elk geval een eindeloos respect gekregen, tot zover dat ik dat niet al had. Jullie mam is laatst nog in Tilburg geweest. Was op zich een hele goede dag. Jeetje wat is die vrouw sterk, sterker dan wij met z’n allen bij elkaar in elk geval.

Kus Joy’s

Cyndi Lauper /All Through The

Oh
All through the night today
Knowing that we feel the same without saying

(Chorus) We have no past, we won't reach back
Keep with me forward all through the night
And once we start the meter clicks
And it goes running all through the night
Until it ends, there is no end

All through the night, Stray cat is crying. So stray cat sings back
All through the night. They have forgotten. What binding they lack

Oh
Under those white street lamps
There is a little chance they may see

(Chorus)

Oh
The sleep in your eyes is enough
Let me be there, let me stay there a while

(Chorus)

Dag lieverd,

Echt waardeloos geslapen. Eigenlijk gewoon niet zeg maar. Hoorde echt van alles en nog wat en had het echt veel te warm. Maar wilde geen watje zijn dus toch maar gebleven. Pas toen ik de eerste vogels hoorde fluiten viel ik in slaap. Misschien had ik toch wat actiever moeten zijn gisteren. Werd uiteindelijk wakker gemaakt door het “buurmeisje” van een perceel verderop. Liep eigenlijk best te balen dat ik zo’n mooie dag aan me voorbij heb laten gaan. Maar even terug naar het “buurmeisje” autopech was haar verhaal. Hopelijk de benzinemeter anders wist ze het ook niet meer. Ik was nog niet wakker dus stootte echt gigantisch me hoofd, dat was dus vloeken alom. K gebeld, die zijn pa gebeld, terwijl ik ondertussen verwoede poging deed om wakker (hoofd in een teil koud water, verzachte gelijk de pijn) te worden en thee aan het zetten was. Benzine gehaald en de auto aangetrokken. Hij starten, hieper de piep. Ondertussen m’n dag naar de knoppen, maar in elk geval m’n goede daad weer gedaan :-). (Kreeg nog zoenen toe ook) Trouwens na zo’n slechte nacht was deze dag überhaupt al redelijk kansloos. Als ik na drie dagen op de Hei nog geen douche kon gebruiken dan nu wel in elk geval. Eigenlijk was dat het enige waar ik nog aan kon denken.
En natuurlijk het interview met de Telegraaf wat ik nog wilde voorbereiden.

Hij was keurig op tijd, en wonder boven wonder heb ik hem nog redelijk Tilburg kunnen inloodsen ook. Het blijft heel erg moeilijk om dingen te verwoorden. Op papier kan ik dingen (gevoelen, gedachten en meningen) vaak haarfijn uitdrukken, maar verbaal is niet mijn sterkste punt. H was die ochtend ook nog bij het Ministerie (BUZA) geweest en nu blijkt wel dat hun visie en beleefwereld haarfijn op die van ons staat. Ben dan ook heel erg benieuwd naar het artikel. Als H een beetje de persoon is waar Nic en ik hem op inschatten dan komt het allemaal wel goed, maar het is wel de eerste keer dat ik een artikel niet op voorhand lees en daar ben ik toch best wel huiverig voor. Ik wil er verder nog niet teveel over melden eerst maar eens zien dan kan ik er altijd nog op reageren.
Wel frappant om te zien dat de reden waarom we de media opzoeken in de loop der tijd aanzienlijk is veranderd. Morgen nog ff op de foto en dan kan het in de krant. Veel mensen die me in de Margriet hebben zien staan zullen wel even vreemd op kijken :-). Tja lieverd jij bent natuurlijk gewend aan mijn uiterlijke gedaante wisselingen, maar daar is natuurlijk nog niet iedereen aan gewend. Ook H had zoiets van wil de echte Joy’s opstaan. Volgens mij dacht die goede man dat ik een halve schizofreen ben :-).

Tring tring, wie belt er nu zo laat nog? Mijn broertje vanuit Frankrijk, Hartelijk gefeliciteerd lieve zus … Jeetje ik ben jarig, heb er zelfs vandaag al boodschappen voor gedaan en nota bene het interview tussen de kratten bier gegeven. Kaartjes zijn aan het binnendruppelen, des al niet te min had ik er nog geeneens bij stil gestaan. Ik geloof niet dat ik al ooit zo ontzettend niet jarig ben geweest. Moet morgen nog van alles doen, dus dan zal dat gevoel ook wel uit blijven. Hopelijk komt het vrijdag wel. Ook jij bent dan jarig, dit is echt weer zo’n life sucks moment !!!

Na het gepieker van gisteren vandaag wat meer rust. Loom in het zonnetje, tijdschriftje, even de schaduw in, kopje thee, terug de zon in, broodje eten en lekker doezelden in de hangmat. Vooral het artikel over praktische idealisme / Ik leef niet voor nix uit de Viva vond ik erg leuk en interessant. Beter 100 mensen met haalbare doelen die fouten mogen maken en proberen goed te zijn voor hun omgeving dan 1 superidealist die geen fouten durft te maken. Ik geloof dat dit profiel wel bij me past. Gelijk maar daad bij het woord gevoegd en een mooie struik gepland (praktische idealisme) om iets terug te doen voor het bos en de ‘eigenaar’ hiervan. Nu nog de neiging onderdrukken om elke week te gaan kijken hoe deze erbij staat :-)
De paarden zijn ondertussen redelijk gewend aan me en ik aan hun (drie stuks in totaal). Ze komen zelfs al bedelen om brokjes en een sneetje brood zogauw ze me zien. Verder tot de conclusie gekomen dat ik een volkomen natuur analfabeet ben. Zoveel verschillende vogels en ik ken er niet een.

Heel vreemd, ik had verwacht dat ik me eenzamer zou voelen. Niet dat ik je niet mis, maar het lijkt haast wel of er wat meer rust in m’n hart zit. Het kan natuurlijk de omgeving zijn, maar misschien ligt het wel aan de activiteit. Het zijn meer de dagelijkse dingen die aan me vreten, en waarbij ik je het meeste mis. Ik kijk wel heel erg op tegen de nacht, want de nachten blijven het moeilijkst. Nu ben ik altijd al een hele slechte slaper geweest. Als ik een kwartje kreeg voor elke nacht die ik woelend of erger nog klaarwakker heb doorgebracht dan had ik ‘echt’ op vakantie gekund.

Dadelijk nog even een blokje om. Niet echt van harte want ik zit hier wel goed eigenlijk. Maar wie weet hoe warm het morgen gaat worden en of ik er dan wel zin in heb. Ik kan beter nu genieten en even wat beweging nemen. Traktatie, dadelijk mag de vuurkorf weer aan en kan ik weer eindeloos in het “altijd fascineerde” vuur gaan zitten staren.
De Ree is vandaag helaas niet meer terug gekomen. Maar er waren vandaag ook meer wandelaars in het bos en ook zo’n Ree zal het wel erg warm hebben.

Lieve Marcel,

Oooh wat was ik happy toen ik maandagmorgen wakker werd, nog een paar uurtjes en dan vakantie. M’n vakantie begon al goed. Een zeker iemand, ik was het niet :-), had het hek van de paarden open laten staan nadat hij m’n auto het terrein had opgelaten, we konden dus gelijk op paarden jacht. Nu ben ik niet bang van paarden, maar met vreemde paarden kijk ik normaal gesproken toch liever even de kat uit de boom. De zweetdruppels parelde gelijk m’n lijf af. Eerste gedachte, Kreun er is geen douche hier, nou dan m’n kop maar onder de koude kraan.
Ben na de grand tour gelijk een stuk gaan lopen. Ik moet ff m’n koppie helder krijgen, want ik werd echt helemaal knetter van het gedonder en gebliksem in mijn hoofd.

Nu ik hier zo zit helemaal back to basic, heb ik echt zoiets “ meiske je balanceerde echt op het punt van overspannenheid / overwerkt ” “ Ik kon echt ff niets, maar dan ook niets meer hebben, pakte alles persoonlijk op en zat echt aan mijn grens “ Nu is die toch al vrij snel bereikt, daar niet van hoor. Maar ik had echt het gevoel dat ik het voor elkaar had gekregen om binnen een paar dagen al mijn leerdoelen weer overboord te gooien. Zonder mijn geweldige collega's had ik het echt nooit gered
Misschien had ik wel teveel naar de vakantie uitgekeken. Meestal kun je zoveel hebben al je jezelf oplegt. Normaal kon ik dingen bij jou kwijt, relaxed terugleunend zit je dan naar mijn gezever te luisteren, kritisch relativeren en filosoferen. Ik heb genoeg vriendinnetje maar er zijn toch veel momenten dat ik onze gesprekken heel erg mis, en ik waarschijnlijk niet alleen.
Tijdens het kuieren werd ik al snel weer een stukje rustiger. Voor m’n voeten schrok een vos op die over de hei heen huppelde. Heel bijzonder! Was de eerste keer dat ik er eentje in het ‘echt’ zag. Het was net een jonge bok zoals hij aan het bokken was.

“Lijstje voor mezelf”

Grootste ergernissen van dit moment:
Over m’n grenzen heen gaan
Slecht slapen
Continu geweld op TV

Meeste behoefte aan:
Reflectie en relativeren
Rust / tijd voor mezelf

Echt genieten: Uit eten met m’n meisjes (of andere dingen) Met planten bezig zijn

Conclusie:
Joy’s zoek een hobby! Nu had ik me in Brussels al voor genomen om iets creabea’s of in elk geval inhoudelijk wat meer met mezelf bezig te zijn. Iets van die strekking in elk geval. Ik ben redelijk creatief, waar ik vroeger best veel tijd in stopte, maar wanneer zou dit tot uitvoer moeten komen? Als een dag nu eens 48 uur had, zou dat niet mooi zijn. Smoesjes, niet ouwehoeren maar doen! Heb me in elk geval voorgenomen om minimaal een uurtje per week te gaan wandelen of zwemmen.

s Avond kwam er nog een Ree ’t terrein opgelopen. Gewoon zomaar een beetje grazen. Gelukkig was er een verrekijker aanwezig. Toen de zon begon te zakken ging de vuurkorf aan. Het vuur wikkelt zich om de houtblokken als warme armen in de nacht. Spijker vallen uit het verkoolde hout en uit de vuurkorf. Wat eerst innig branden veroorzaakt nu een regen van as.

Hey Babeje

morgen vertrek ik lekker na m’n werk naar het hutje op de Hei. Ik heb er echt onwijs veel zin in. Ben wel een beetje angstig voor de avonden, lijkt me heel vreemd zo in m’n eentje … terwijl ik er aan de andere kant juist zoveel behoefte aan heb. Zo loop ik dus nog steeds tegen dingen aan die behoorlijk tegenstrijdig zijn. Het een willen en het andere doen of juist omgekeerd. Maar dat is met de meeste dingen en zal voorlopig nog wel zo blijven. Ik had ook Nic nog aan de telefoon gehad. Volgens mij ervaart zij het op de zelfde manier. Misschien is het wel een kreeften eigenschap en dan met name de kreeften van de 17e. Ik vind nog steeds heelveel herkenning bij haar ondanks dat we zo verschillend zijn. En dan niet alleen de vermissing van onze maatjes maar soms verteld ze dingen en dan kan ik het al bijna invullen, stom hč :-). Het blijft voor ons alle twee heel erg onrealistisch, net als voor je familie natuurlijk. Volgens mij is dit het moeilijkste wat een mens kan overkomen … niets. En hiermee bedoel ik dan dat we gewoon helemaal niets weten. Het lijkt soms wel een groot gat in de tijd. 7 Maanden alweer terwijl als iemand zo zeggen dat het pas 3 maanden is of al een jaar dan vindt ik het ook best. Heb voor mijn gevoel nog steeds mijn tijdlijn niet op orde. Dat komt waarschijnlijk door dat enorme gat wat jullie achter laten, letterlijk en figuurlijk!

Zoen Joy’s

Duran Duran, Ordinary World

Passion or coincidence, once prompted me to say pride
Will tear us both apart
well now pride's gone out the window cross the rooftops,
runaway
left me in the vacuum of my heart

What is happening to me crazy some say
where is my friend when I need you most, gone away

but I won't cry for yesterday
there's an ordinary world
somehow I have to find
And as I try to make my way to the ordinary world
I will learn to survive

Papers in the roadside tell of suffering and greedfeared today,
forgot tomorrow.
Here beside the news of holy war and holy need
ours is just a little sorrowed talk blown away just blowing away

And I don't cry for yesterday
there's an ordinary world
somehow I have to find
and as I try to make my way
to the ordinary world
I will learn to survive

Any world is my world
every world is my world

Lieve Marcel,

Toen eerder deze avond mijn gedachten afdwaalde stond gedachten in het algemeen eigenlijk centraal. Waar blijven ze en waar gaan ze naartoe? Waar blijven die herinneringen waarvan wij zeggen dat we ze nooit zullen vergeten? Heel soms betrap ik mezelf er namelijk op dat ik toch wel eens iets vergeet waarvan ik ooit heb gezworen dat ik het nooit meer zou vergeten. Hoe vaak zeggen we niet, “Weet je nog dat” en “Oja hoe zat dat ook al weer?” Zou er ook een soort beschermengeltje of talisman zijn die onze herinneringen bewaard? Of staan we op dat punt geheel alleen.
Ze zeggen wel eens dat iets zo goed of zo slecht is zolang wij het ons herinneren. Het liefste stop ik dit allemaal (verleden en heden) in een klein doosje die ik naar hartelust kan openen als ik daar behoefte aan heb. Een soort fotoalbum zeg maar, net zoiets als dit dagboek maar dan compacter qua vormgeving en breder op de tijdslijn der herinneringen. Een soort fotografische databank, een persoonlijke tijdmachine. Iets waar je in kan stappen en je kan laten meevoeren op een golf van tastbaarheid.
En vooral dat tastbare, daar zou ik alles voor over hebben. Even mijn hand door je haren en een zoen op mijn mond. Verstandelijk weet ik nog wel hoe het voelt, maar soms mis ik gewoon het voelen, horen en het visuele op zich. Dan ben ik aan het zoeken, maar zelfs je geur vervaagd. Alleen de herinnering blijft en die wil ik zo graag vasthouden, vormgeven als mist.

Zoen Joy’s

Dag Lieverd,

Ach misschien moet ik bij het begin beginnen. Gisteren had ik een personeels feestje. Eigenlijk was het een hele leuke dag. (Rondleiding bij een ecologische geitenboer, daarna naar een Trappistenklooster waar ze bier brouwen en vervolgens lekker eten op een “feest”manege) Eigenlijk heb ik op dit moment helemaal geen tijd voor dit soort uitstapjes, maar als het dan zo gezellig is dan maakt dat weer heel veel goed. Maar ken je dat gevoel, het is feest, het is gezellig, iedereen heeft het naar z’n zin en ineens voel je je zo ontzettend eenzaam. Zo’n gevoel van regen tegen je raam wat een weemoedig gevoel van eenzaamheid oproept die je mee terugneemt naar je pubertijd. Er tegen vechten had gisteren dan ook echt geen zin. Lekker buiten een potje staan grienen met de armen van een paar collega’s om me heen. Later die avond had ik nog een afspraak met m’n broertje. En ik dacht … ach ik zeg maar niets. Hij was namelijk heel erg blij en had heel erg geweldig nieuws. Het is nu op zijn werk definitief geregeld dat hij mee kan naar de Filippijnen. Nu nog een ticket en dan kunnen we echt gaan voorbereiden (route inentingen enz enz.) Ik weet dat je ergens een lijst hebt liggen met daarop geschreven wat jij normaal gesproken allemaal meeneemt. Misschien dat ik die maar eens voor de dag moet halen.

Ook aan deze dag nog een positieve draai gegeven. Al de plantjes waren uitgebloeid dus ik heb lekker wat kleur om het balkon gezet. En voor in die kale hoek (links onderin onder de wastafel) Bamboe. Dat kan lekker woekeren en groeien, en met die regen van dit moment zal dat zeker wel lukken. Ik had eigenlijk een mooie varen gewild, maar er is bijna geen schaduwzijde dus dat heb ik toch maar niet gedaan.
Ma Wilderom belde ook nog ff, dus ik kon gelijk over me nieuwe aanwinsten vertellen. Volgend weekend ga ik weer eens lekker die kant op, dan kunnen we echt eens bijkletsen. Ze wilde wel graag weten wat ze kon verwachten, omdat ze het natuurlijk al had gehoord van m’n haar en piercing. Hopelijk heb ik haar een beetje kunnen gerust stellen dat het echt niet zo erg is als het klinkt :-). Dikke knuffel van je meiske, X

Mag ik bij je blijven - Is ook

mag ik bij je blijven vannacht. Alsjeblieft, hou me vast. De wind waait door m’n haren. Ik ben toch weg gegaan. Gemengde gevoelens

want als ik het niet had gedaan. Lag ik nu in jouw bed. Dicht tegen je aan. Bedreven we de liefde. Bedreven we de liefde

Ik rol weer in een ijskoud bed. Veel leger dan daarnet. En val dan toch versuft in slaap. Maar als ik dan ontwaak. Ben je niet bij me, ben je niet bij me

Dag Liefje,

Kus Joy’s

Lieve Marcel

Verder heb ik mezelf weer een super korte Joy’s look aangemeten. M’n haar is weer super kort, een millimeter of 5 zullen we maar zeggen. Niet iedereen is er blij mee, maar ik wel in elk geval. Ook weet ik dat jij dit altijd wel kon waarderen, ten miste na een paar dagen van gewenning :-). Toen ik in de spiegel keek had ik echt zoiets van, Yes daar ben ik weer. Mijn haar heb ik eigenlijk altijd afgeschoren als het juist heel goed ging of juist heel slecht, of gewoon bij grote veranderingen in mijn leven. De reden waarom ik het nu heb gedaan is me nog niet helemaal duidelijk maar dat komt vast wel.

Zoen van je kleine druktemaker
Geloof niet dat hier echt een emoticon bij past maar goed

1,2,1,2,3,4 (whistle) She?d a tear 'cause I'm missin' you I'm still alright to smile Girl, I think about you every day now Was a time when I wasn't sure But you set my mind at ease here is no doubt You're in my heart now

Said, woman, take it slow It'll work itself out fine All we need is just a little patience Said, sugar, make it slow And we come together fine All we need is just a little patience (patience) Mm, yeah

I sit here on the stairs 'Cause I'd rather be alone If I can't have you right now I'll wait, dear Sometimes I get so tense But I can't speed up the time But you know, love There's one more thing to consider

Said, woman, take it slow And things will be just fine You and I'll just use a little patience Said, sugar, take the time 'Cause the lights are shining bright You and I've got what it takes To make it, We won't fake it, I'll never break it cause I can't take it

(whistle) ...little patience, mm yeah, mm yeah need a little patience, yeah just a little patience, yeah some more patience, yeah need some patience, yeah could use some patience, yeah gotta have some patience, yeah all it takes is patience, just a little patience is all you need

I been walkin' the streets at night just tryin' to get it right hard to see with so many around you know I don't like being stuck in the crowd and the streets don't change but baby the name I ain't got time for the game cause I need you yeah, yeah, but I need you oo, I need you whoa, I need you oo, all this time (ah)

Dag lieverd,

Wat ik deze week ook heb besloten we gaan gewoon (tot zover da tin deze idiote situatie mogelijk is) onze verjaardag vieren. Ik heb hier erg lang over getwijfeld, wist niet of het wel correct was en of ik het wel aankon. Ik zie het nu meer als een gelegenheid om mensen op een positieve manier aan elkaar voor te stellen. Er zijn zoveel mensen die op een of andere manier met jou en mij en natuurlijk jullie vermissing gelinkt zijn. Ik wil ze graag voorstellen aan elkaar, en niet alleen omdat ik dat wil ook omdat ik merk dat deze mensen dat zelf willen. Hoe doe je dit zonder dat het gelijk een soort afscheidsceremonie wordt of een hele zware bijeenkomst … we geven gewoon een feestje. Natuurlijk klinkt het absurd maar ik weet zeker dat je dit kan waarderen. Ik ga deze week even iedereen op m’n gemak uitnodigen. Nu ga ik nog ff een paar uurtjes slaap scoren want ik heb volgende week weer een hele drukke week.

Dikke Zoen van je studiebolletje :-)

Speciaal verzoek

Isn't it strange
That the stars don't shine no more now since you're gone
Isn't it strange
That we can't look back and say just what went wrong

Isn't it strange
That you told me one thing suddenly changed your mind
Isn't it strange
That you called me for me turn away and leave me behind

I wanna know where we are
Should I pretend and let things be
Yeah, I wanna know when what you've done
And how you feel (staat niet in de tekst heb ik er zelf bijgezet)
Could you come face to face with me

Isn't it strange
That the world seems to turn away when I try to explain
What's so strange
That two can't be as one and yet another same

I wanna know where you are
Should I pretend and let things be
Yeah I wanna know when what you've done
Could you come face to face with me

Cause it feels like I'm drowning
Feels like I'm drowning without you
(hoe bedenken ze nummers die zo toepasselijk zijn?)I know the feeling
'Cause I haven’t felt this before
And it feels like I'm dying
Feels like I'm dying now I (don’t) know the truth

I hope you don't feel just like me
I hope you don't feel just like me
I hope you're happy
Don't feel just like me
I hope you don't feel just like me
I hope you're happy

Don't feel just like me
I hope you don't feel just like me
Fuck I hope you feel much worse than me
Maybe not so happy

Not so happy, yeah, not so happy, yeah
Not so happy, welcome to my world

Liefs Joy’s

Dag Schatje,

Heb vandaag voor het eerst in lange tijd weer eens een kaarsje opgestoken, dat heb ik een behoorlijke tijd niet kunnen opbrengen. Weet je nog dat ik dat in eerst instantie deed zodat je de weg naam huis kan vinden. Nu was het meer omdat ik weet dat je d’r bent en omdat ik je wil laten weten da tik het echt wel redt. Natuurlijk mag je zolang blijven als je wilt schatje, vindt het eigenlijk wel prettig.

Ooh wat zie ik op tegen morgen !!!
Knuffel van je eeuwige nachtvlinder

Lieve Marcel

Nog 1 nachtje slapen en dan zijn jullie een half jaar weg!
Tijd blijft een idioot iets. Het komt en gaat en houdt er geen rekening mee, hoe druk je het hebt, hoe verdrietig je bent. Het gaat vliegensvlug voorbij of krabbel juist heel zachtjes verder. Het kan zelfs gebruikt worden als een machtsmiddel of juist helemaal niet.
Van de ene kant heb ik tijd genoeg en van de andere kant lijkt het haast of ik zeeën van tijd te kort kom.

Nu lijkt het in elk geval of ik een eeuwigheid te kort kom. Zal blij zijn als de komende twee weken voorbij zijn. Het afronden van m’n schooljaar (heb in elk geval alvast een ruim voldoende voor m’n Engels binnen) en de zomerstop evaluaties zijn dan in elk geval achter de rug. Maar dan nog zal het een gruwelijk langzaam half jaar worden. Vooral omdat m’n tijdsbesef helemaal geklutst is. Dat komt natuurlijk omdat we een hoop feestdagen niet gevierd hebben, grappig eigenlijk hoe je die onderbewust meeneemt en zo het jaar door gaat.
Toch vind ik van alle tijdsmomenten de nacht nog steeds het fijnst. Nu ben ik altijd al een nachtbraker geweest. Ik hou gewoon van de rust van dat moment. Even niet rennen of stompzinnig naar de TV kijken, gewoon de rust van het huis en de straat, het druppen van de kraan (tik tik tik), lekker mijn eigen dingetjes doen. Het is dan lekker koel en niet zo drukkend warm. Warmte is alleen leuk als je met z’n tweede in een koel bos kan gaan wandelen, of lekker zwemmen in de zee. Nu vindt ik er maar weinig aan eerlijk gezegd. Op het balkon is het dan echt niet te harden in elk geval. Pas als de zon weg is kan ik lekker verder met de plantjes.

Kus Joy’s

Dag liefje

ALS LAATSTE STERFT DE HOOP...

Hou vol, hou vol
Want je staat niet alleen
Pas als laatste sterft de hoop
Als laatste sterft de hoop

Als je kind wordt vermist
Dan stort je wereld in
En er is geen dag
Of je denkt aan je kind

Maar je hoopt op een dag
Die je zekerheid brengt
Waar je rust en aanvaarding in vindt

Hou vol voor jezelf
En hou vol voor je kind
Want het leven neemt zijn loop
Hou vol, hou maar vol
Want je staat niet alleen
Pas als laatste sterft de hoop
Als laatste sterft de hoop

Als de bel 's avonds gaat
Dan slaat je hart op hol
Want altijd gloeit er
Dat vonkje van hoop

En als je de slaap
Niet meer vat
Komt weer die eenzaamheid
Want je loopt er niet graag
Mee te koop

Maar hou vol voor jezelf
En hou vol voor je kind
Want het leven neemt zijn loop
Hou dus vol, ja hou maar vol
Want je staat niet alleen
Pas als laatste sterft de hoop
Als laatste sterft de hoop

Dag Vent,

Dat is eigenlijk alles wat ik wil,
het doorslikken van deze bittere pil.
Dat het voorbij is,
een invulling op het gemis.
Antwoord op onze vragen,
en wat meer rust in onze dagen.
Weer controle over mijn gedachten,
niet meer woelen in eindelozen nachten.
Warme armen om me heen,
weg met het gevoel van … alleen.
Oh als we maar eens wisten,
ja wisten we maar wat.
Dan huil ik mijn ogen weer nat,
herinner ik me alles wat ik zogenaamd vergat.
Als wat ik niet kan dragen,
probeer ik weg te jagen.
Het zit nu voor een poosje,
in een heel klein doosje.
Dat doosje draag ik in een kamertje van mijn hart,
daar ligt het te rusten lekker zacht.
Ik weet alleen niet hoeveel nachten,
dat dit doosje nog moet wachten.

Truste Babeje

Door kapotgeschoten straten
zonder vader, zonder land
loop je hulpeloos verlaten
aan je moeder's warme hand

Als een schaap tussen de wolven
naar bestemming onbekend
en niemand ziet hoe klein je bent
niemand ziet hoe klein je bent

Morgen zal het vrede zijn
en zal de zon je strelen
zal de wereld weer een speeltuin zijn
en kun je rustig spelen

Na de winter komt de lente
wordt de grijze lucht weer blauw
maar al ben je uit de oorlog
gaat die oorlog ook uit jou?

Mooie ogen zijn vergiftigd
zijn aan het geweld gewend
en niemand ziet hoe klein je bent
niemand ziet hoe klein je bent

Dag lieverd,

Onze Nic is even op vakantie “hoezo jaloers :-)” Maar ze heeft haar mobieltje mee dus ik kan haar indien nodig gelukkig wel bereiken. Hopelijk geniet ze er van want ze heeft het echt onwijs verdient. Rol snel m’n bedje in want wil morgen optimaal van de zon genieten. Vind woorden zoals genieten nog steeds heel erg vreemd in mijn oren klinken.

Zoen van je meiske
En liefje al je het nu echt helemaal niets vindt, dat ding kan er zo weer uit ;-)

Dag liefje,

Dag Liefje,

Maar dat wil niet zeggen dat ik klaar ben. Moest alleen broodnodig mijn doelen en prioriteiten herzien. En dan net dat ene berichtje in het gastenboek of dat ene telefoontje, dat is dan precies de tricker. Het dondert en bliksemt net zo hard in dat koppie van mij als buiten in die hemel zo blauw en grijs. Maar het ontdooit mijn hart van ijs. Weet je nog m’n lief; grijs is geen negatieve kleur vooral niet met appeltjes groen.voor de buitenwereld was mijn hart even gesloten, maar jou heb ik nooit verstoten. Het zong net als de vogeltjes een zacht lied, maar nu eentje van stil verdriet. Ik moest gewoon even de zon op mijn lichaam voelen, los van jou. Een briesjes, als zachte vingertoppen dat fluistert hoeveel ik van je hou. Hoewel een klein stemmetje in mijn hart fluistert dat je bent overleden, ik ben dat zeker niet. Mensen in mijn omgeving zullen dat ook zeker bevestigen. Ik zag het bijna als verraad, althans zo voelde het soms, maar dan dacht ik weer, nee mevrouw van Lieshout, die vent van jou zou niet anders willen. Vertel me dat je niet anders wil schatje …

Kus Joy’s

Oja :-), de reden dat ik vandaag eigenlijk begon te schrijven (Oeps bijna vergeten) is dat Nic en ik precies op de zelfde dag jarig zijn. Nou als jij nu nog in toeval geloofd … ik ben in elk geval zwaar overtuigd.

Ik heb geen afscheid durven nemen. Want afscheid nemen dat doet pijn. Ik wilde je niet echt verlaten. Maar even op mezelf zijn. Om na te kunnen denken, uit te zoeken, bij te tanken. En om te ontdekken of ik nog van je hou

Hoewel ik steeds aan je moest denken. Ben ik toch bij je weggegaan. 'k Had geen behoefte aan een